এটা নীৰৱ গোপন প্ৰেম ❤️

ৰিয়াৰ জীৱনত মানুহে কোৱা সকলো সুখ আছিল। তেওঁৰ বিয়া হৈছিল, এখন ভাল ঘৰ আছিল, আৰু জীৱনটো শান্তে চলি আছিল। কিন্তু এই সকলোবোৰৰ মাজতো তেওঁ কেতিয়াবা অনুভৱ কৰিছিল—কোনোৱে যেন তেওঁক সঁচাকৈ বুজি নাপায়।

এদিন তেওঁৰ জীৱনত আৰাভ আহিল।

এটা বৰষুণীয়া দুপৰীয়া এখন সৰু কেফেত তেওঁলোকৰ প্ৰথম দেখা হৈছিল। ৰিয়া বৰষুণৰ পৰা বাচিবলৈ ভিতৰলৈ সোমাই আহিছিল। আৰাভ ওচৰৰ টেবুলত বহি কিতাপ পঢ়ি আছিল। চকু মিলাত দুয়োটা মৃদু হাঁহিলে। সেইটো সৰু মুহূৰ্ত আছিল, কিন্তু তাৰ পৰা আৰম্ভ হ’ল চিনাকি।

তাৰ পিছত তেওঁলোক আকৌ আকৌ লগ পাইছিল। সৰু কথা পাতি পাতি তেওঁলোকৰ বন্ধুত্ব গঢ় লৈ উঠিল। আৰাভে ৰিয়াৰ কথা মন দি শুনিছিল। ৰিয়াই নিজৰ সপোন, দুখ, আৰু ভাললগা কথাবোৰ তেওঁক ক’বলৈ ধৰিলে।

এদিন সন্ধিয়া তেওঁলোকে নদীৰ পাৰেদি খোজ কাঢ়িছিল। বতাহে ঠাণ্ডা অনুভৱ দিছিল। আৰাভে ক’লে, “তুমি হাঁহোঁতে খুব ভাল লাগে… কিন্তু কেতিয়াবা তুমি দুখীয়া যেন লাগে।”

এই কথাত ৰিয়া অবাক হৈ গ’ল। তেওঁক এইদৰে আগতে কোনোৱে লক্ষ্য কৰা নাছিল।

লাহে লাহে তেওঁলোকৰ মাজত এক বিশেষ অনুভৱ গঢ় লৈ উঠিল। তেওঁলোকে দেৰিলৈ কথা পাতিছিল, বাৰ্তা পঠাইছিল, কবিতা ভাগ কৰিছিল। এদিন আৰাভে লিখিলে, “তোমাৰ সৈতে থকা সময়বোৰ খুব ভাল লাগে।” 💌

কিন্তু তেওঁলোক জানিছিল—এই সম্পৰ্ক সহজ নহয়।

এদিন ৰিয়াই ক’লে, “আমাৰ এনেকৈ আগবাঢ়া ঠিক নহ’ব।”
আৰাভে শান্তে ক’লে, “কিছুমান প্ৰেম কেৱল মনতেই থাকিবলৈ হয়।”

শেষত তেওঁলোকে আঁতৰি যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে। শেষবাৰ লগ পোৱাৰ দিনটোত আকৌ বৰষুণ পৰিছিল। তেওঁলোকে একো নক’লে, কেৱল নীৰৱে থিয় হৈ থাকিল।

আৰাভে ক’লে, “আন সময়ত লগ পালোঁহেঁতেন…”
ৰিয়াই ক’লে, “তেতিয়া বিদায় ক’ব নালাগিলহেঁতেন।”

তেওঁলোকে বেলেগ বেলেগ দিশে খোজ ল’লে। তেওঁলোকৰ গোপন প্ৰেম বুকুতেই থাকিল। কিছুমান প্ৰেম কেতিয়াও শেষ নহয়—সেইবোৰ কেৱল স্মৃতি হৈ থাকি যায়। 🌧️❤️

লিখক ঃ তপন চন্দ্ৰ তালুকদাৰ