তোমালোকৰ
তোমালোকৰ দুখ তোমালোকৰ
তোমালোকৰ দুখৰ শিপাবোৰ তোমালোকৰ
তোমালোকৰ দুখৰ মাটিবৰ তোমালোকৰ
তোমালোকৰ দুখৰ বাবে
ৰ’দবোৰ বৰষুণৰ বতাহবোৰ
তোমালোকৰ
এটা চৰাই মোৰ গীতকো
তোমালোকৰ দুখৰ বন্ধু হ’বলৈ উৰুৱাই দিওঁ
সিও হোক
তোমালোকৰ
ক’লা পাত্ৰটোত যিসকলে পান কৰিলা
যিসকলে পান কৰিলা বনৰীয়া গছৰ ফলৰ তিতা ৰস
ৰাত্ৰিৰ পাত্ৰটোত-
বগা পাত্ৰটোত যিসকলে পান কৰিলা
যিসকলে পান কৰিলা বনৰীয়া গছৰ ফলৰ তিতা ৰস
দিনৰ পাত্ৰটোত-
স্থিৰ দৃষ্টিৰে সেইসকলে চাই ৰোৱা
ক’লা পাত্ৰটোৰ ভিতৰলৈ
বগা পাত্ৰটোৰ ভিতৰলৈ
ভীত নহবাঁ
ক্লান্ত নহবাঁ
হতাশ নহবাঁ
তোমালোকৰ তিক্ত শূন্যতাত
তোমালোক নিঃস্ব নোহোৱা
তোমালোকৰ দুখ তোমালোকৰ
শিপাৰোৰ মাটিবোৰ
ৰ’দবোৰ বৰষুণবোৰ বতাহবোৰ
সকলো তোমালোকৰ
তোমালোকৰ দুখৰ ডালত বহি
তোমালোকৰ দুখৰ পাতবোৰৰ মাজৰপৰা
চৰাইটোৱে শুনাই ৰকঃ
তোমালোক নিঃস্ব নোহোৱা
তোমালোক নিঃস্ব নোহোৱা
সচ্ছতা
জলৰাশিত হূদয় নামি গ’ল
আৰু লাভ কৰিলেগৈ অতল বেদনাৰ
স্বচ্ছতাৰ সুৰ|
নল-খাগৰিৰ মাজত তাত অঁকা আছে
গুঞ্জনময় ৰেখাত
এখন মুখৰ স্বচ্ছ বেদনাবোৰ|
তাত দুই-এটা পচি যোৱা ফল|
সেই গভীৰতাত সকলো হ’ল স্বচ্ছ;
সকলো হ’ল নিৰূপিত-
হাতৰ ভৰ, পোহৰৰ ঢৌ, আন্ধাৰৰ বেগ…
ধুমুহাৰ বাবে আৰু ভয় নাইঃ
কোন উদ্মাদ আলোড়নতো হেৰাই নাযায়
সেই স্বচ্ছতাৰ সুৰ
বিচাৰি চোৱা
ৰাতি প্ৰান্তৰত বিচাৰি চোৱা
তোমাৰ হাত মেলি
যি হাতত সময় বৈ গৈছে |
দিনত আয়নাবোৰত বিচাৰি চোৱা
তোমাৰ আঙুলিবোৰে তোমাৰ মূখৰ প্ৰতিবিম্বিতঃ
য’ত আন্ধাৰবোৰ বৈ গৈছে |
আন্ধাৰবোৰত কেৱল তললৈ নামি গৈছে
অবিৰাম গতিত
সীহৰ দৰে গধুৰ দুৰ্বোধ্য এটি বোজা,
হাতত তোমাৰ সীহৰ ভাৰ,
আন্ধাৰত তোমাৰ মুখ মণ্ডল |
বিচাৰি চোৱা আন্ধাৰবোৰত
বিশাল প্ৰান্তৰ জোৰা
সীহৰ আলোড়ন বোৰ |
No comments:
Post a Comment